küçük dokunuşlar...

2010-07-11T22:53:00.011+02:00

Küçükken nasıldı diye sordu anneme,
"Küçükken yaramazdi" dedi annem,
tebessüm etti...
Doğru mu dedi gözlerime bakarak
"Doğru dedim"
ve aynen tekrarladım annemin sözlerini
"Küçükken yaram azdı".
(K/iskender)

En önemli güç, varlık sebebim

2010-06-21T21:00:00.006+02:00

Yoğun geçen bir senenin ardından uzun bir yaz tatilinin içinde kendime verdiğim 4 günlük kısa tatilde final döneminin yorucu etkileri notların açıklanmasıyla rahat bir nefes almamı sağladı. Arkadaşlarımla geçirdiğim akşamlardan kalan gündüzlerimi daha çok aileme ayırdım bu sefer. Annemle konuşmayalı uzun zaman olmuş, belli ki epey dolmuşuz ikimizde hayatın saçma sapan düzenine ve iyi kötü bir çok süprizlerine.
Birbirini çok iyi anlayan iki arkadaş gibi her konudan konuşurken yapılan yanlışları, doğru hamlelerde ve daha nice konularda zaman zaman ayrı düşsek de genelde aynı fikirdeydik. Saatler süren konuşmamızın ardından. Bugün bir kez daha anladım ki ne olursa olsun arkamda çok önemli bir güç var. Ve çok fazla güven veren bir himayenin altında yaşıyorum.
Bu güzel duyguları hissederken veda vakti gelmişti ve arkamdan el sallayan varlık sebebime veda etmekte çok zorlandım bugün şuan yoldayım ve şimdiden özledim.

Bu arada ben bu deniz yolculuklarını sevemedim sevgili dostlarım, anlamsız ve sıkıcı geliyor nedense bana. Şuan akşamüstü güneşi denizden yansıyıp tüm ışıltısıyla yüzüme vuruyor olsa da ve bu cümle kulağa çok çekici geliyor bile olsa nedense bende pek bi heyecan uyandırdığını söyleyemem. Fakat ileri doğru baktığımda gördüğüm çizgi şeklindeki İstanbul için aynı şeyi söyleyemem tabiî ki. Gittikçe kalınlaşan bu büyülü çizgi artık yazıma noktayı koyup ona merhaba dememi bekliyor sanırım.

Öncelikle sevgili varlık sebebimi, Şehr-i Destan İstanbul’u ve hepinizi
sevgiyle selamlıyorum….

Nerede Kalmıştık?

2010-06-07T13:01:00.002+02:00

Farkındayım çok zaman oldu, ayrı kaldım bir süredir yazmaktan paylaşmaktan keyif aldığım satırlarımdan. Geçen zaman içinde çok şey yaşadım yine, hepsini birden yazmak sıkıcı olabilir diye düşüyorum. Biraz çalkantılı biraz hüzünlü biraz mutlu biraz tedirgin birçok anlarım oldu. Son günlerde ise okulla uğraşıyorum yine. Yine sınavlar yine ödevler. Hayat bir koşturmacadır gidiyor işte finaller başladı finaller bitiyor son 2 diyorum bugün. Staj heyecanı sardı bir taraftan görüşme yaptığım yerlerden haber beklediklerimde var kesin gözüyle baktıklarımda, bugün yine görüşme yapacağım umarım güzel geçer ve bir yaz tatilinde istediğim gibi iki stajı sığdırabilirim. Şimdilik durum bu sevgili dostlarım. Bu arada yurdun dört bir tarafını saran yaz yağmurları bir nebze içimizi serinletse de İstanbul ulaşımında sorunlara neden oluyor ki ister istemez nasibimizi alıyoruz.
Şimdilik benden bu kadar. Bir sonraki yazım için bu kadar ara vermeyeceğimi umut ediyor;

Hepinizi sevgiyle selamlıyorum…

Rüzgara karşı

2010-04-26T21:50:00.008+02:00

Bu aralar çabuk yoruluyorum sevgili dostlarım, bu bahar yorgunluğu dedikleri durum sonunda bendede kendini göstermeye başladı.
23 nisan tatilinden de yararlanıp +1 gün jokerli hafta sonu tatili için memleketime gittim.
Bazı sebeplerden ötürü biraz buruk geçti aslında, eski dostlarımın artık eski dost bile olmadıklarını öğrendim mesela. Yine de teşekkür ediyorum vefa kelimesini hatırlattılar bana! Saolsunlar yinede diyorum.
Bu kısa tatilin en iyi tarafı ise ailemle geçirdiğim zamanlar ve kendisinden çok şey öğrendiğim her konuda fikirlerine önem verdiğim değerli arkadaşımla geçirdiğim bolca zaman oldu. Ayrıca, yaklaşık bir yıldır görmediğim eski yol ve okul arkadaşım gelecek vaad eden genç iş adamı arkadaşımıda unutmamak lazım tabiiki. Kısacası biraz buruk, biraz eğlenceli, birazda düşünceli kısa bir tatilin ardından dün akşam itibariyle şehr-i destan İstanbul’a dönüşüm gerçekleşti. Bugün ise her şeye bıraktığım yerden devam edercesine başladığım haftada yaşamın bana hazırladığı küçük süprizlerle karşılaştım.
Rüzgarlı havada yürümek insanı yoruyor sevgili dostlarım. Rüzgara karşı yürümekse hepsinden zor, sığınacak yer bulduğunuzda derin bir nefes alabiliyorsanız şanslısınız demektir. Hele ki birde güven veriyorsa o sığınak sizden iyisi yoktur işte.
Rüzgara karşı yürüyenlere en derin sevgilerimle…

Hepinizi sevgiyle selamlıyorum...

Ne olmuş yani büyük adam olamadıysak Hayallerimizi satmadık ya...

2010-04-12T22:05:00.019+02:00

Hayaller vardır. Kimi zaman uçsuz bucaksız denizlere benzer, kimi zaman bir avuç su.
İmkansız olanları vardır, düşünürken bile içinize sığmayan ya da umutla belki dedirtenleri.
Ama vardırlar hep. İçinizde durur onlar bazıları bir yerlere gizlenir unutturur kendisini, bazıları aklınızın tam ortasını mesken tutar, uyandığınızda sizinle uyanır bazı gecelerde uyurken bile rahat bırakmaz. Ne yaşa bakar ne zamana.
Hayaller…
Gerçekleşmesi umut edilen, beklenilen, inanılan, vazgeçilmeyen ya da vazgeçilmemesi gereken…

Bir hayalim vardı benim diğerlerinden ayrı tuttuğum önceleri çok inandığım,
zamanla derinlere itip vazgeçmek üzere olduğum.
Sebebi çoktur, uzundur, anlatılmaz ya da anlatılsa da bundan kime nedir…
Bilenler zaten bilmektedir…
Fakat bugün izlediğim bir filmde ki bu söz aslında içten içe çok değişik duygular yaşattı bana.
Filmde geçen konuyla alakalı bir şey değil yaşadıklarım.
Gerçek anlamda iç dünyamda ki bir hesaplaşmada galip çıktığımı hissettim.
Kafaya koyduğu her şeyi yapan insanlara özenmişimdir her zaman, onlar kadar kararlı olamasam da en büyük hayalimin gerçekleşmesinde sonsuz emeği geçen ve bu özelliğe sahip olan bir çok konuda kendime örnek aldığım, en yakınım çok değerli Babama buradan sevgilerimi saygılarımı gönderiyorum.

Sanırım bir şeyi başardım Baba; Büyük adam olamadım belki ama
hayallerimi de unutmadım…
Ve galiba bu sefer bende ilk defa kafaya koyduğum bir şeyi yaptım, yapıyorum...

Hepinizi sevgiyle selamlıyorum…

aç karnına 2 doz

2010-04-09T23:33:00.000+02:00

Bu ara zaman çok hızlı akıyor sevgili dostlarım,
Okulun II. dönemi henüz başlamışken vizelerle susturdular düşen çenemizi.
Nasıl olacak ne yapacağız derken ve fena halde tutuşmuşken eteklerimiz bir hengamenin içinde bulduk kendimizi. Zaman zaman iki ölçek bazı günlerse tek ders saati olarak en acı şekilde enjekte ettikleri stresli dakikalar, özellikle perşembe günü gazetecilik sınavında midemi bozarak şiddetli baş ağrısına neden oldu.
Normalde severek yaptığım haber yazma işi sınav anında nedenini çözemediğim bir şekilde zorladı beni.
Yeri gelmişken Kırgızistan’ın başkenti Bişkek’te olay çıkaran arkadaşlar, hükümete, yoksulluğa, kötü giden düzene karşı açtığınız savaşta sizi desteklesem de sizlerle sınav anında tanışmak istemezdim.
Yine de kanımıza nakledilen tek doz bu değildi tabiî ki; Grafik tasarım dersinde verilen uygulama, uykusuz bir gecede sevdiğim işi yapmanın keyfini yaşattı bana.
Ve bugün hızlı yenilen bol acılı bir yemeğin üstüne orta şekerli Türk kahvemizi yudumladık, fincanımızı kapattık.
Neyse halimiz o çıksın falımız diyor ve sonuçları merakla bekliyoruz…

Hepinizi sevgiyle selamlıyorum...

geçen günler..

2010-03-31T20:23:00.002+02:00

O kadar şey yazmak istiyorum ki. Sevincimi yazayım, Üzüntümü yazayım, bunaldığımı yazayım, vazgeçtiklerimi, heyecanlarımı yazayım…

Birçok duyguyu bir arada yaşamaya başladım şu sıralar. Sevinç de var üzüntü de.
Vazgeçtiklerim gerçekten vazgeçiş mi ya da yeni başlangıçlar için doğru zamanda mıyım? Bilinmez. Hayat yine çeşitli şaklabanlıklarla karşıma çıkarken zamanın nasıl geçtiğini fark edemiyorum bile.

Vize dönemi yaklaştı ders programına bakıp kısmen kolay bir dönem geçireceğiz derken
Sanırım farkında olmadan rehavete kapılmışız. Haftaya başlayacak sınavlara henüz konsantre olabilmiş değilim (değiliz).
Sınavlara çalışmamanın dışında yoğun sayılabilecek bir tempoda her gün okulun yolunu tutmaktayım. Dersler, projeler, ödevler, dergi çalışması ve psikolojik danışmanlık derken
bir de henüz ilgilenemediğim staj yeri bulma işi var ki aklımın bir köşesinde geniş bir alana yayıldı, her geçen gün ağırlaşarak beynimi kurcalamaya devam ediyor.
Yine de bütün bunları en kısa zamanda çözüme kavuşturacağıma inanıyorum.
Okul dergisi için çalışmalarımız son düzlüğe girmiş şekilde devam ederken yaşanan talihsizlikler zaman zaman fazlasıyla can sıksa da inatla ve son bir azimle sonuca ulaşmaya çalışıyoruz.

Birde Psikolojik danışmanlık eğitimi programımız var ki ayrıntılara fazla girmek istemiyorum fakat önemli ve gerekli bir şey olduğunu düşünüyorum.
İletişim becerileri sertifikası ve akran danışmanı olabilmek için eğitim sonunda küçük çaplı birde sınav olacağız.
Sonunda akran danışmanı olur muyum onu zaman gösterecek..

Görüldüğü gibi bir hengâmedir gitmekte sevgili dostlarım kendimi Arel’e adamış durumdayım :)

Hepinizi Sevgiyle Selamlıyorum…

2010-03-14T11:57:00.001+01:00

Bir süre önce ünlü bir köşe yazarı ve önemli bir gazetenin genel yayın yönetmeninin çıkardığı bir albümde duyduğum bir diyalog vardı..
Etkilenmiştim…

Kadınla erkek ayrılıyordu;

Erkek ona şunu yazıyordu;
- Afrikaya gidiyorum ilk kez zürafa vuracağım, biri senin için, biri benim için..
Kadın şu cevabı veriyordu;
- İyi ateş ette yaralı kalmayayım..
Erkeğin cevabı şu oluyordu;
- Merak etme bu defa iyi nişan alacağım, ve kendimi de yaralı bırakmayacağım..

Bu diyalogu ilk duyduğumda o zaman ki yaşam şartlarımdan olsa gerek farklı anlamlar yüklemiştim, bugün belki biraz daha iyi anlıyorum yaşanılan duyguyu.
Düşünüyorum da sanırım yaralı kalmak yalnızlıktan daha kötü bir şey.
Fakat ben yara almaktan çok yaralı bırakmaktan korkuyorum her zaman
Belki de bu yüzdendir kararsızlığım, korkum, endişem…...

Boğazımda Düğüm!

2010-02-23T00:22:00.000+01:00

Ben insanları hâlâ tanımakta güçlük çekiyorum sanırım sevgili dostlarım
belkide hâlâ kime nasıl yaklaşacağımı nasıl davranacağımı kestiremiyorum
hatalar yapıyor olabilirim
iyi niyetimden de olabilir
korkuyorda olabilirim
çok fazla düşünmek yada hiç düşünmemektende...

bunlar birer hata mı bilmiyorum
değişir mi herşey ya da zaman ilaçmıdır gerçekten

şuan bu yazıyı okuyan,
veriryorsunuz içinizden belki cevapları kendinizce doğru şekilde??
ama bende sorular da net değil
cevaplarda...

Boğazımda düğümsün!
Yutkunsam gideceksin,
Yutkunmasam ölürüm!

hepinizi en karmaşık duygularımla selamlıyorum bu gece....

Bi baktık dönem bitmiş

2010-02-07T13:23:00.000+01:00

Koskoca fakat hızlı geçen bir dönem bitti sevgili dostlarım..
Bizde anlayamadık
ne ara okula alıştık ne ara tanıştık yeni arkadaşlarla dersler sınavlar ne ara bitti hızına yetişemedik ama bir dönemi hayırlısıyla bitirdik..

Okulu büyüdüğü şehirden uzakta olanlar bilir tatillerde memlekete gidildiğinde
eski düzen kolay bulunmaz. Şanslıysanız eski dostlarla görüşülüp yaşananlar anlatılır yada gezilir belki arada içilir..
Bende öyle yapıyorum şu sıralar, biraz uzun süredir görüşemediğim arkadaşlarımla görüşüyorum biraz ailemle zaman geçirmeye çalışıyorum.
Fakat geldiğimden beri Bursada yağmur var sevgili dostlarım yağmurlu havalar nedense bana hep istanbulu hatırlatsada şuan bu durumu yağmura değil okulumu ve oradaki düzenimi özlediğime bağlıyorum..

Kısacası buralarda da hava soğuk, yağmurlu, uludağın rüzgarı ensemizde
hasta flan değilim.. Siz sevgili okurlarımında kendinize dikkat etmesini tavsiye ediyor,

hepinizi sevgiyle selamlıyorum...

Beyaz bir gün

2010-01-25T23:11:00.000+01:00

Bugün karlı bir haftasonundan sonra bembeyaz bir haftaya başladık sevgili dostlarım, canlarım, ciğerlerim...
(buradaki bembeyaz her iki anlamıda ifade ediyor bu arada)

Sınavların tam gaz devam ettiği haftada kendi adıma kalan son 2 sınavımdan birisini daha vermek için okula gittim ve arkadaşlarla yapılan klasik sınav sohbetinin ardından önümüze gelen bembeyaz sayfada yazan soru benim gibi diğer birçok arkadaşımı da şoke ettiğini yüzlerinden anlayabiliyordum ve sınıf içindeki uğultuda bu tezimi destekliyordu :)
(buradaki beyaz sadece renk anlamında bu arada)
Soru açık ve netti sevgili okurlarım..
kısaca belli kurallar çerçevesinde bulunduğumuz sınıfı anlatmamız istenmişti..
Kompozisyon konusunda kendime güvensemde içinde bulunduğumuz ortam ve uğultu konsantre olmamı bir hayli zorlaştırıyordu.
İlk sınavdan aldığım yüksek nota güvenerek karalamaya başladım kağıdımı konu hakkında aklıma gelen değişik başlıklar arasından birini seçip yazsamda sınav sonrası düşündüklerimi arkadaşlarıma anlattığımda yüzlerde oluşan tebessüm acaba kağıdım okunurken hocamın yüzündede olur mu bilemiyorum doğrusu... daha fazla ayrıntılara girmeyeceğim fakat not önemli değil mühim olan katılmaktı diyorum :))

Ve beni mutlu eden bir başka gelişmeyi paylaşmak istiyorum sevgili dostlarım
haberiniz var mı bilmiyorum ama ben ve birkaç arkadaşım bir süre önce kurduğumuz "Genç Tasarımcılar Kulübü" üyelerini toplamış fakat gelen final haftası ile çalışmalarına ve etkinliklerine henüz başlayamamıştık.
Kulübün benim dışımdaki bir diğer kurucu üyesi arkadaşıma ' Mahşer-i Cümbüş Tiyatro Topluluğu ekiplerinden ' Anti Etki Ters Tepki ' gurubundan mahşer-i Cümbüş Hayalhanesi'nde sahnelemekte oldukları Tiyatro Sporu performansına konuk kulüp olmamız için teklif gelmiş ve bu durum beni çok mutlu etmiştir. Arkadaşım kendilerine birkaç soruyla dönüş yapmış, gelecek cevaba göre hareket edeceğiz diyorum.

Ve bugün beni etkileyen başka bir an daha vardı;
Okuldan eve gelirken metrobüsten inip evime doğru ilerlemeye başladığımda lapa lapa yağan kar altında yürümek çok eğlenceliydi, rüzgarında etkisiyle birlikte yüzüme çarpan kar taneleri keyfimi ikiye katladı. Kulağımda çalan müzikle birlikte içten içe kendi dansımı etmeye başlamıştım yolda, kimsenin bundan haberi yoktu, İstanbulun belkide en güzel yanı buydu, bir tarafta ıslanan, üşüyen, koşuşturan insanlar.. Bir taraftada gecekondulara alaylı bir gülümsemeyle sırıtan boğaza nazır villalar gibi durumdan keyif alan insanlar görmek mümkündü.

Kısaca sevgili dostlarım beyaz bir gününün ardından benim anlatacaklarım bu kadar..
hepinizi sevgiyle selamlıyorum...

Keşke hep kar yağsa, Finaller olmasa, Hayat bayram olsa :)

2010-01-20T16:12:00.000+01:00

Bilindiği gibi 2 gün önce başlayan hafta birçok okulda olduğu gibi bizim okul için de final haftası sevgili dostlarım 2 hafta içinde yaklaşık 9 sınav olacağız!! 3 tanesi bitmiş olsa da bir telaşedir gidiyor herkesde.
Bu arada bir de proje var teslim etmemiz gereken.
Ben herşeye rağmen rahat görünsemde içten içe
bir tedirginliktir gidiyor.
Ve bazen derslere kaptırmış şekilde buluyorum kendimi, şaşırıyorum :)
Yine de herşey yolunda gibi şimdilik.

Ha bu arada;
Bir kaç gündür İstanbulda kar yağıyor arkadaşlar beyaza büründü birçok yer trafik karmaşası ve içimize işleyen soğuk şöyle dursun güzel görüntüler bu stresli dönemde yüzümüzde bir tebessüm oluşturuyor :))

....Neyse dostlarım ben öyle geçerken bi uğramıştım
hâl hatır sormak istedim sadece, bana müsade artık
kahve suyu kaynamış, ders notlarım ise ters ters bakmaya başladılar
kendilerini pek sevmesemde çaktırmıyorum köprüyü geçene kadar :)

hepinizi sevgiyle selamlıyorum...

Paylaşmak istedim..

2010-01-14T23:03:00.000+01:00

Zaman ne çabuk geçiyor sevgili dostlar..
Herşey ne çabuk değişiyor...
nasılda ayak uyduruyoruz değişen yaşama...

Az önce tesadüfen buldum kültürü bana uzak olan, fakat severek dinlediğim lazca bir şarkıyı...
uzun süre sonra dinlediğim şarkı bana eski işimi hatırlattı
patronu olduğum iş yerimde eleman olduğum günlerimi hatırladım..
o günlerin kokusu geldi burnuma.. daldım gittim uzaklara...
gecenin bu saatinde yüzümde anlamsız bir gülümseme oluştu
paylaşmak istedim...

Öğrenciyim şimdilerde hayata dair bir çok şey öğrenmiştim aslında
fakat sevdiğim, istediğim mesleğe çok uzak yaşıyordum o dönemde
belirsizdi herşey, karanlıktı, karışıktı birazda...
Nasıl olduysa bir aydınlık oldu bir anda...
Hayattan edindiğim tecrübeleri cebime doldurup
ideallerimin peşinden koşmaya başladım...
Bir ufuk çizgisi belirdi bir sabah,
parlıyordu, göz kamaştırırcasına...
hızla ve sabırla yürüdüm koşarcasına...
Ve evet değişti Herşey!
Şimdilerde yeni umutlar, yeni hayaller kuruyorum..
Ne kadar da güzeller hepsi, nekadar da aydınlık...
Dedim ya değişik duygular içerisindeyim şuan..
Nerden nereye diyorum kendi kendime.. Nerden Nereye...

Lazca söylenmiş bir şarkı nasıl bu kadar aldı götürdü beni bilmiyorum
Ya da ne gerek vardı şimdi bunları anlatmaya...

Hepinizi sevgiyle selamlıyorum....

2010 Hazırsa Bende Hazırım!!!

2010-01-12T22:14:00.000+01:00

Yazmaya verdiğim kısa arada belkide yazmak için en büyük sebep
yeni yılın gelmesiydi
ve ben tam da 31aralık2009 günü karalamış olduğum satırları ancak bugün sizlerle paylaşma fırsatı buluyorum..
bu yazıda, önceki yazımda olduğu gibi yolculuk sırasında karaladığım düşüncelerim olmakla birlikte yine noktasına virgülüne dokunmadan aktarıyorum.....

Bu aralar çok sık yolculuk yapıyorum, geçen hafta gittiğim İzmirden sonra, bugün yılbaşını geçirmek için memleketim Bursaya gidiyorum..

Evet şuan ve yine yoldayım :)
İstanbul Yenikapıdan hareket eden Denizotobüsümüz geçen zamana bakılırsa Bursaya yaklaşmak üzere.
Yılbaşında evime gidiyor olmak beni mutlu ediyor.
Saatlerimiz 00:00 ı gösterdiğinde kendi adıma 22 yıldır bozulmayan geleneği yaşatacak ve bir kez daha birbirimize sarılıp iyi dilekler dileyeceğiz. Bu çok güzel bişey.
Fakat herşeyin dışında bu sene yeni yıl beni bir başka heyecanlandırıyor,
şöyle bir düşündüğümde bu yıldan geçmiş yıllara göre daha umutluyum. Geçmiş yıllarda yaşadığım belirsizlik bu yıl yok gibi ve uzun süredir ilk defa çok krişeleşmiş o cümleyi gerçekten içimden gelerek kurabiliyorum
' Bul yıl benim yılım olacak ' bunu söyleyebilmek çok güzel, buna inanmak daha da güzel
yeni yıldan çok fazla beklentim var ama acelem yok herşey planlı gibi
yinede hangilerini gerçekleştiririm hangileri kalır bilmiyorum
ama geride kalan kötü yıllara inat bu yıla yağma yok.
2010 hazırsa bende hazırım :))

Yeni yılda karşımıza çıkacak güzelliklerin önceki yıldan çok daha fazla olması dileklerimle...

hepinizi sevgiyle selamlıyorum...

Şuan yoldayım

2009-12-29T19:31:00.000+01:00

Geçen hafta sevdiğim yöne doğru yapmış olduğum kısa seyahatte yolculuk sırasında yanımda ki ufak defterime karaladığım satırları noktası virgülüne dokunmadan blogumda yayınlamanın güzel olacağını düşünüyorum..

Saat:21:05

Bu tarz girişleri genelde sıkıcı derslerde yaparım ama şuan çok keyif aldığım bir yolculuktayım.

Bilenler bilir pek televizyon izleyen biri değilimdir ve şuan önümde bulunan ekrandan sıkılıp telefonumdan radyo açtım ve şansıma arada cızırtılıda olsa klasik müzik dinleyebileceğim bir frekans buldum.

Klasik müziğin insanı dinlendirdiği söylenir, evet doğrudur belki ama bende başka etkilerde yapar. Mesela ben klasik müzik dinlerken yönetmen oluyorum :)

Hayali kameramla gerçek dünyamda bir çok yer dolaşıyorum. Ama görüntülediğim herkes hiç istifini bozmuyor beklide görünmez oluyorum.

Evet şuan yoldayım…

İstanbul’dan arkadaşlarımın uğurlayarak başladığım yolculuğumda memleketim Bursa’da verilen yarım saatlik molada Annem ve Babamın süpriziyle karşılaştım

Sevindim çok güzeldi :)) Teşekkür ediyorum

Bursa terminalinden bir de yılbaşı bileti aldım bol şans dilekleriyle..

Ve aslında o an şans dileklerini eskisi kadar umursamadığımı fark ettim.

Hayatımın bir altı ay öncesine gittiğimde şansa ne kadarda ihtiyacım vardı

Şimdi çok farklı işte..

Ama bu çok güzel bişey diyorum kendi kendime… :)

Çok güzel :)

Şuan yoldayım

Saat: 21:18

Karanlık olan otobüste yaktığım tepe ışığı ile yanımdaki ortayaşlı arkadaşı rahatsız etmiş olabilirim ve satırlarımdan sessizce özür diliyorum..

Radyodaki klasik müzik frekansı arada cızırdıyor bazen tümden gidiyor bazen cızırtılar arasından oyun havaları duyuyorum bütün büyü bozuluyor ve ben gülümsüyorum.. Sevdiğim yoldayım.. Mutluyum…

Aman Allahım yazım ne kadarda kötü!! :)

Eğer bu yolculuk sırasında bana bişey olursa geride kalanlar için değerli olabileceğini düşündüğüm bu yazıyı okumak ayrı bir ızdırap olacak. Özür diliyorum! :))

(Annem olsa ‘tövbe de’ derdi) (Tövbe diyorum) :)

Kalemimin ucu tükeniyor gibi ve ben inatla karalıyorum…

Saat: 21:26

Kulağımdaki klasik müzik netleşti sonunda Harika!

Kameramı yükleniyorum tekrar

Önce otobüsteki yolculuk yapan insanları görüntülüyorum

Sonra terminal insanlarını sonra yolu ve hızla yolun sonunu,

beni bekleyenleri, benim beklediklerimi

üzenleri beni, sevindirenleri… ve dahasını…

yanımdaki arkadaş hızlı hızlı bacağını sallıyor bana mı kızdı yoksa ayağı mı uyuştu bilinmez ama karanlık içinde bir tek bizim tepe lambamız yanıyor :))

Neyse benim konsantrem bozuldu. Kameramı bırakıyorum bir kenara daha çok yazmak istiyorum ama bitirsem iyi olacak diyorum..

Balıkesire yaklaştık muhtemelen az sonra mola vereceğiz..

Taşlık bir yoldan geçiyoruz.. yazım fenalarda ( geride kalanlardan tekrar özür diliyorum :)) )

üç nokta…

Saat 22:40

Balıkesir terminalinde mola verdikten sonra yolumuza devam ediyoruz…

Ve daha gidecek çok yolumuz var…

Işıklar kapandı tepe lambam inatla yanıyor…

cameramı elime alıyorum ve çekeceğim görüntüler hafızamda gizli kalıyor....

Hepinizi sevgiyle selamlıyorum…

Hayatta edindiğim tecrübeler yediğim kazıkların toplamıdır..

2009-12-16T17:34:00.000+01:00

“Hayatta edindiğim tecrübeler yediğim kazıkların toplamıdır..”
diyordu bir cümle. Kimisine göre tartışılır belki ama ben sanırım şu sıralar katılıyorum bu söze.
Doğduğu şehirden okumak için başka şehirlere giden öğrenci arkadaşlarımın söylediği ortak sözler vardı anımsadığım,
Kulağa hoş gelir ama ilk zamanları zordur başka şehirde yaşamanın yada arkandan laf edenler olacak kimseye güvenme gibi benzer sözler..
Onlar haklı çıktı
Ama ben bunu istiyordum sanırım buraya gelirken ayaklarımın üzerinde durup insanları daha iyi tanıyıp hayata karşı her yönüyle hazırlanmaktı benim niyetim

Üniversitede eğitim yoktur sadece öğretim vardır eğitimi ilkokulda alırsınız burası mesleki eğitim yeridir dedi bir hocamız
Haklıydı belki ama öğretim dışında öyle şeyler katıyor ki bazen yüksek öğretim kurumları, her türlü insanın eğitim için gelip fakat (çok şahit olmuşuzdur) başka bir insan olarak çıktığı bu dünya gerekliliği tartışılmaz ama faydalı olduğu kadar zararlıdır da.
Kimileri ilk senesinden sonra yanlış tercih yaptığını düşünüp bölüm değiştirmeye uğraşırken
Kimileri hertürlü insanın olduğu bu dünyada yanlış insanlarla karşılaşıp sonunu düşünmeden yanlış ilişkiler sonucu okulu bırakır, yada yaşamı zehir olur
böyle durumlarda suçun kimde olduğu da tartışılır gerçi.
Kimileri doğduğu topraklardan kültürlerden uzakta olduğundan alışamaz yeni hayatına
Ayak uyduramaz, insanların dilinden anlamaz, derdini anlatamaz, tabiri caizse birkaç beden büyük gelir o şehir. Özellikle İstanbul daha bir zordur. Anlayışla karşılamak gerekir, belki de destek olmak! (Tartışılır)
Kimileri de yanlış arkadaşlar seçer ve yanlış olduğunu öyle bir anda anlar ki
Şok olur, Hazmetmesi çok zor olur!
Ama olsun
Ben bunları istiyordum diyen bana hayat tecrübesi edinmem de yardımcı olan arkadaşıma selam eder zor olan hayatında başarılar dilerim…

Bütün bunların dışında bana her konuda destek olan okul arkadaşlarıma da onları tanımaktan çok mutlu olduğumu her fırsatta söylesem de burada da belirtmek isterim..

Hepinizi Sevgiyle selamlıyorum....

Yeni bir hafta

2009-12-13T19:49:00.000+01:00

Öncelikle şunu belirtmeliyim ki
Blog yazma konusunda acemiliğimden midir yoksa alışkın olmadığım bir durum olduğundan mı bilemiyorum sayfamla fazla ilgili olmadığım açık, inşallah zamanla her şey biraz daha düzene girer sizlerle daha sık daha güncel daha anlamlı yazılar paylaşırım..

Bugün yeni tertemiz 0km. bir haftanın arifesinin akşamı
(nasıl bir cümle kurdum ya :))
Geçtiğimiz hafta benim için çok kötü başlamış devamında da bir çok aksilik ve can sıkıcı şeylerle karşılaşmıştım. Bol miktarda duygu karmaşası, gerilim, hatta belli anlarda yaşadığım şoklarda haftaya damgasını vurdu. Son olarak eve dönüş yolunda yakalandığım şiddetli yağmur ve fırtına yorgun ve iyice gerilmiş olan sinirlerim üzerinde birazda benim payım olsun dercesine çeşitli atraksiyonlar denemekte fakat içimdeki mazoşist yanım ne hikmetse bu durumdan keyif alıyordu o an yaşadıklarım anlatsam roman olur nitelinde olsa da şuan bu konuda bir şey yazmak istemiyorum..
Eve gittiğimde sırılsıklam olan kıyafetlerimle birlikte duygusal yorgunluğumu da çıkarıp temizlenmek üzere kirli sepetine attım.
Haftasonu ise benim içim güzel geçti diyebilirim
Sevdiğim insanlarla zihinsel ve bedensel olarak rahatlamak adına bir çok etkinlikle bulunduk
Son günü (bugün) ise dışarıdaki bozuk ve yağmurlu havaya bakınca
sinema iyi fikir gibi geliyordu ve çoktandır merak ettiğimiz
Tuna Kiremitçinin yazıp yönettiği ‘Adını sen koy’ adlı filme gittik
Ve sanırım ismine ve oyuncu kadrosuna aldandık.
Filmle ilgili genel olarak fikrimi soracak olursanız,
Beklentimin altında gereksiz bir film diyebilirim.
Film müziği ve oyuncu kadrosunda bulunan
Ahmet mümtaz Taylan ve Melis Birkan dışında hoşuma giden pek bir şey olduğu söylenemez.
Tuna kiremitçiye yazarlık hayatında başarılar diler mümkünse bir daha yönetmenlik koltuğuna oturmamasını tavsiye ederim..

Kısaca çok değerli okurlarım, benim haftasonum böyle geçti,
yeni bir haftanın başlamasına ise artık saatler var ben kendimi ruhen hazır hissediyorum
okul arkadaşlarımın nasıl bir haftasonu geçirdiğini bilmesem de umuyorum ki onlarda yeni bir haftaya hazırdırlar..
Görüşmek üzere….

Hepinizi Sevgiyle selamlıyorum…

Ankara Neden Başkent Oldu ?

2009-12-10T21:54:00.000+01:00

Şimdi bu yazıda nereden çıktı diyebilirsiniz fakat önemli bir konu sevgili dostlarım,

Tarih çok sevdiğim bir ders olmasa da Atatürkçü bir ailenin çocuğu olarak gerekli gördüğüm durumlarda bildiklerimi düşündüklerimi savunmaktan açıklamaktan ve tartışmaktan çekinmediğimdendir geçenlerde bir arkadaşımla yaptığım kısa bir konuşma sonrası bu konuda bilgi vermek istedim..
( Niyetim kimseyi haksız çıkarmak ya da yeni bir tartışma ortamı oluşturmak değil sadece anlatmaya çalıştıklarımın kısa bir metni )
Özellikle ilgili arkadaşların dikkatli okumasını tavsiye ediyorum..

Ankara neden başkent,

1. Lozan Antlaşması’ndan sonra başkentin neresi olacağı tartışılmıştır.
2. Milletvekillerinin bir kısmı İstanbul’un başkent olmasını istemiştir.
3. İsmet Paşa, Ankara’nın başkent olması için tek maddelik bir kanun teklifi sunmuştur.
4. Madde kabul edilmiş ve Ankara başkent ilan edilmiştir (13 Ekim 1923).

Ankara’nın Başkent Olmasında;
1. Ankara’nın Türkiye’nin ortasında; askeri ve siyasi yönden güvenli bir konumda bulunması,
2. Yurdun her tarafı ile ulaşım ve haberleşmenin kolay olması,
3. TBMM’nin Ankara’da bulunması ve Kurtuluş Savaşı’nda idari merkez olması etkili olmuştur.

Ankara'nın Başkent Oluşu,
Mustafa Kemal Paşa, Erzurum, Sivas Kongrelerinden sonra 27 Aralık 1919 günü Temsilciler Kurulu üyeleriyle birlikte Ankara’ya geldi.O zamana kadar Osmanlı İmparatorluğu’nun başkenti İstanbul idi.
Osmanlı Mebusan Meclisi son kez 12 Ocak 1919′da İstanbul’da toplandı. 16 Mart 1919 günü İngilizler İstanbul’a girdi. Önce meclisi bastılar. Bu olay üzerine birçok milletvekili Anadolu’ya geçti. Yakalananlardan çoğu tutuklandı. Artık Osmanlı Mebusan Meclisi’nin İstanbul’da toplanma olasılığı kalmamıştı. Milletvekillerinin toplanacağı ve ülkenin yönetileceği bir başkent gerekiyordu.Ankara, Anadolu’nun ortasında, savaş cephelerine eşit uzaklıkta bir kentti. Savaşın yönetimi ve haberleşme, Ankara’dan kolaylıkla yürütülürdü. Dağılan Osmanlı Mebusan Meclisi üyeleri ile Sivas ve Erzurum Kongreleri’nde seçilen temsilcilerin bir yerde toplanması gerekiyordu. Bu nedenle 19 Mart 1919 günü Mustafa Kemal Paşa kimi illere ve komutanlıklara bir genelge gönderdi.
Bu genelgede özetle; “Osmanlı Devletinin yaşamı ve egemenliğinin sona erdiği” bildiriliyor,
“Türk ulusu kendi yaşamını ve bağımsızlığını koruyacaktır.” deniliyordu. Bu genelgeden sonra temsilcilerle Osmanlı Mebusan Meclisi’nden gelen üyeler Ankara’da toplanmaya başladılar. Ankaralılar onları coşkuyla, sevinçle, sevgiyle karşıladı.Türkiye Büyük Millet Meclisi 23 Nisan 1920 günü, Ankara’da açıldı. Meclis, ilk oturumunda Mustafa Kemal Paşa’yı başkan seçti. Mustafa Kemal Paşa bundan sonra ülkeyi kurtarma çalışmalarını Anadolu’nun bu küçük kentinde sürdürdü. Ulusal Kurtuluş Savaşı’mızın planları bu yoksul kentte hazırlandı. Savaşın başarıya ulaşması için düzenli ordular kuruldu. Bu ordular İnönü’de, Sakarya’da, Dumlupınar’da düşmanı bozguna uğrattı. 30 Ağustos 1922′de kazanılan Başkomutanlık Savaşı ile Kurtuluş Savaşı’mız tamamlandı.Yurdumuz düşmanlardan kurtulduktan sonra 13 Ekim 1923 günü İsmet Paşa ve dört arkadaşı Ankara’nın başkent olması için Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne yasa önerisi verdiler. Öneri mecliste oylandı, kabul edildi. Böylece Ankara yeni Türkiye Devleti’nin başkenti oldu.
Başkent, ülkenin yönetim merkezidir. Büyük Millet Meclisi, devlet başkanı, başbakanlık, bakanlıklar, yüksek yargı organları, başkentte bulunur.Ankara başkent olduktan sonra gelişti. Modern yapılar, büyük apartmanlar yapıldı. Yüksek okullar, üniversiteler açıldı. Fabrikalar, yeni iş yerleri kuruldu. Kent kısa sürede büyüdü, genişledi.
Ankara bugün nüfus yoğunluğu bakımından yurdumuzun ikinci büyük kentidir.

En derin sevgi ve saygılarımla...

özledik seni CEP42

2009-12-07T22:54:00.000+01:00

merhaba çok sevgili okurlarım
konu başlığına ilk bakışta hiçbirşey anlamayanlarınız olduğu kadar gördüğünde tebessüm edenleriniz de var biliyorum..
bir çoğunuza saçma gelebilir belki ama bundan 3-4 yıl kadar önce ilk ehliyetimi aldığım yıllarda araba kullanmaya pek meraklı olan ben aslında eve yakın olan iş yerimize gitmek için babamdan aldığım arabayla bir süre sonra çok iyi bir ikili olduk :)

tanıştırayım efendim
nam-ı değer CEP42
( fiat palio 1,3 cc multijet )

acemiilik yıllarımda özellikle park konusunda bana biraz kızdığını hissetsemde daha sonraları
artan km.ler ve edindiğimiz tecrübeler sonucu onun içinde benim içinde herşey daha bi güzel olmaya başladı.. Babamın iş gereği yeni bir araba almasıyla ise daha çok vakit geçirir olduk :)

Ben yeni ergendim, o da '0' model gümüş grisi 1.3cc dizel bir palio multijetti
haftaiçi kısa olan işe gidiş geliş yolu dışında çok fazla görüşemesekte haftasonları geldiğinde Bursa merkeze 30 km. uzaklıkta olan yaşadığım yerden büyüdüğüm yere gider dostlarla vakit geçirirdik bazen onları da alır kafa dağıtırdık, ( aramızda kalsın çoğu zamanda içerdik ).
Birlikte çok hikayemiz olmasına karşın anlatmaya kalkınca ne buradaki satırlara sığar ne de vakit yeter.

Bilenler hatırlar ki biz sıkı dosttuk zaman zaman birlikte iş gereği dağıtıma, zaman zamanda kız tavlamaya çıkardık. (taaki soğuk bir şubat gecesine kadar :)

Yakışıklıydık! Fiyakamız sağlamdı. Kornamız havalı değildi belki ama yinede baktırırdık kendimize. Temizdik. Sakindik. Patlak egsozumuz yoktu, modifiyemizde, İkimizde macerayı severdik yalan yok çok kaybolmuşuzdur ama hiç yolda kalmadık :) ..ve herşeyin sonu olduğu gibi birgün bizde ayrılmak zorunda kaldık
yaklaşık 3 sene süren birlikteliğimizin sonunda km. tablosundaki 120.000 rakamı
ayrılık sinyallerinin en büyük göstergesiydi ve birgün onu bir galeride bırakıp yanından ayrıldım
daha iyilerine sahip oldum sonra belki ama hiçbirinde o kadar mutlu oturmadım direksiyona..
şimdi nerede hangi yollarda kimlerle gezdiğini bilmediğim eski dostumu yaadettik... özledik seni CEP42...

Hepinizi sevgiyle selamlıyorum...

İlk Merhaba

2009-12-04T20:38:00.000+01:00

Her ne kadar İlkler özeldir diye klasik bir giriş yapmak istemesem de şuan ilk defa ve özel birşey yaptığımdan olsa gerek yerinde bir takdim olduğunu düşünüyorum.
An itibariyle karar verip açtığım blogumun ne işe yarayacağını çok fazla bilmiyorum fakat
İnsanların istedikleri şeyleri ertelememelerini savunan bendeniz şuan burada olmaktan mutluyum. Ne kadar devam ederim, yaşamımın belli bölümlerinde yarım bıraktığım atılımlarımdan bir farkı olur mu yoksa bu ilk başka ilkleri de beraberinde getirir mi bilemiyorum yada bu alanda eğer bir başarı durumu varsa ne kadar başarılı olurum o konuda da pek bi fikrim olmamakla beraber açıkçası umurumda olduğunu da söyleyemem..

Ama yinede bazı konularda anlaşalım istedim..

Birçoğunuzun bildiği gibi daha önce blog tecrübem olmadı,
Zaman zaman içimden gelen şeyleri kaleme alabilsem de okumaktan çok gezme tercih sebebimdir,
Bu blogu açarken hiçbir şekilde başka kişi kuruluş yada sayfalardan alıntı yapmadığımı, arada beni etkileyen bloglarla karşılaşsam da (onlar kendilerini biliyor :)
“onların ki nasıl benim ki de şöyle olsun” “böyle olmasın” “vay be bloga bak” “ ben daha iyisini yaparım” şeklinde düşünceler içinde olmadığımı,
Yine de çok fazla blog okumadan böyle bir işe kalkıştığımı bilmenizi isterim..
Bu sebeplerden dolayı lütfen başka sayfalarla karıştırma ve karşılaştırma eğilimine gitmemenizi siz değerli okurlarımdan rica ediyorum..

İnsanlık için küçük, ben ve beni seven dostlarım için büyük bir adım olacağına inandığım bu önemli günde siz değerli okuyucularımı sevgiyle selamlıyorum :)